STRONA GŁÓWNAHOMEPAGE.htmlshapeimage_1_link_0
O AKITACHABOUT_AKITA.htmlshapeimage_2_link_0
O MNIEchaakita_monogatari.htmlshapeimage_3_link_0
PLANOWANE MIOTYPLANNED_LITTERS.htmlshapeimage_4_link_0
MOJE AKITYMOJE_AKITY_-_MY_DOGS.htmlshapeimage_5_link_0
SZCZENIĘTASZCZENIETA_-_PUPPIES.htmlshapeimage_6_link_0
GALERIAGALERIA/GALERIA.htmlshapeimage_7_link_0
LINKILINKI.htmlshapeimage_8_link_0
KONTAKTKONTAKT.htmlshapeimage_9_link_0
about mechaakita_monogatari.htmlshapeimage_10_link_0
about akitaABOUT_AKITA.htmlshapeimage_11_link_0
breeding plansPLANNED_LITTERS.htmlshapeimage_12_link_0
my akitasMOJE_AKITY_-_MY_DOGS.htmlshapeimage_13_link_0
puppiesSZCZENIETA_-_PUPPIES.htmlshapeimage_14_link_0
galleryPLANNED_LITTERS.htmlshapeimage_15_link_0
linksLINKI.htmlshapeimage_16_link_0
contactKONTAKT.htmlshapeimage_17_link_0
homepageHOMEPAGE.htmlshapeimage_18_link_0
NEW
WYSTAWYDOG_SHOWS.htmlshapeimage_21_link_0
NEW
dog showsDOG_SHOWS.htmlshapeimage_23_link_0
 
HISTORIA RASY AKITA
Wcześniej znane były jako psy Odate - od miasta na Honshu. Nie wiadomo kiedy Akita zostala udomowiona. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 p.n.e.. Były to m.in. zwierzęta w typie psa tzw. torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpicy uznaje się nieistniejącego dzisiaj Nippon inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych akit. Nippon inu był to pies średniej wielkości, z zakręconym ogonem i spiczastymi uszami, używany do polowań na azjatyckiego czarnego niedźwiedzia i inną gruba zwierzynę i towarzyszył ówczesnym myśliwym zwanym matagi i stąd wcześniejsza nazwa akit - Matagi inu.
Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Ostatnie badania DNA dowiodły, że Akita znajduje się pośród najbardziej pierwotnyc ras psów na świecie. Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom (choć mówi się raczej o wspólnym dla wszystkich ras japońskich praprzodku, który żył na wyspach przed 5000 lat; współczesne rasy japońskie mają znacznie krótszą historię). Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita ukazywana jest jako rasa stara, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość. Akita nazwę swą wzięła od krainy swego pochodzenia - prefektury Akita na największej z Wysp Japońskich - Honshu. Nazwa Akita ken (poza Japonią używa się zwyczajowo nazwy Akita inu) nie byla uzywana do września 1931, kiedy to Akita ogłoszona została skarbem narodowym Japonii.
W okresie Edo (1615-1868) klan Satake zdecydował poprzeć walki psów, które miały służyć jako rozrywka dla samurajów. Walki psów stały sięszczególnie popularne w okręgu Odate. A entuzjaści walk psich zaczęli krzyżowac Matagi inu z miejscowymi psami. Te psy, które potem przekształciły się w Akitę, nazywane były wówczas Odate inu. Po restauracji Meiji (po 1868 roku) zaczęto krzyżowac Akitę z wieloma psami z różnych rejonów Japonii, jak np. z Tosa inu.
Restauracja Meiji zakończyła również wieloletnią izolację Japoniii a duże zachodnie psy zaczęły napływac do Japonii. W rezultacie Akita skrzyżowana została również z Owczarkiem Niemiecki, Dogiem Niemieckim i z mastifami. Wynikiem tego była utrata wielu cech charakterystycznych dla szpica. Później krzyżowano jeszcze z Hokkaido i Karafuto ( znane również jako Sachalinski Husky).
W okresie Taisho (1912 - 1926) zaczął się powoli rozwijac ruch na rzecz ochrony czystości rasy Akita. Japoński zoolog Watase Shozaburo, twórca Prawa o Ochronie Naturalnych Monumentów, pracował również nad ochroną rasy Akita. W wyniku tego w 1927 utworzono Fundację, a w 1931 roku 9 psów rasy Akita inu mianowano Monumentami Przyrody. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało Akite inu za "dziedzictwo kulturowe" i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów. W 1932 ukazał się artykuł o wiernym Hachiko ( więcej o Hachiko tutaj) w Asahi Shinbun, co spowodowało wzrost popularności tej rasy. Gdy w 1937 roku Helen Keller odwiedziła prefekturę Akita, wyznała, że chciałaby miec akitę. W ciągu miesiąca otrzymała psa Kamikaze Go, a gdy ten zmarł jakiś czas później, natychmiast wysłano jej brata Kamikaze Go, Kenzana Go . Do 1938 ustalono standard rasy i organizowano wystawy. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Walki psów zostały zakazane w Japonii przez cesarza Hirohito w 1938r. W czasie II wojny Światowej liczba akit bardzo zmalała, głównie z powodu braku pożywienia. Ponadto w życie weszło zarządzenie, by uzyskiwac ze wszystkich psów poza Owczarkami Nemieckimi, futro na uniformy. Wielu ludzi zaczęło krzyżowac akity z owczarkami, by uniknąc zagłady akit. Gdy wojna się skończyła, pozostało mniej niż dwadzieścia czystych Akit.hachiko_monogatari.htmlshapeimage_29_link_0
Akity, które wykazywały wiele cech Owczarka Niemieckiego nazywa się teraz psami z linii Dewa. Wracający po wojnie żołnierze amerykańscy zabierali ze sobą akity z domieszką Owczarków Niemieckich (linia Dewa). Zainteresowanie tą rasą w Stanach Zjednoczonych zaowocowało powstaniem akity amerykańskiej. Do Polski pierwszą akitę zaimportowano w 1990 roku z Norwegii. Była to szara suka Manatsu-Rei, która nie zosatwiła po sobie potomstwa. Natomiast pierwszego akitę w „czystym" japońskim typie, o czerwonej barwie sierści, sprowadzono w 1993 roku z Holandii. Od tamtej pory stale popularność tej rasy wzrasta. Od momentu podzialu rasy w 1999 roku - na Akitę Inu i Dużego Psa Japońskiego nastąpiło wyrażne wzmocnienie różnic u obu ras i znaczący rozwój obu ras,które znalazły liczne grona miłośników. Od 1999 Duży Pies Japoński uznany za psa w typie molosa trafił do II grupy (Akita inu - jako szpic był zawsze w grupie V) - a sama nazwa rady funkchjonowała do 2006. Początkowo, kiedy dochodziło do znaczących sporów na temat różnic w budowie akit Japończycy nie chcieli uznać w nazwie tych psów słowa Akita - tudzież chcieli odróżnić te psy od akit w ogóle stąd nazwa Duży Pies Japoński, poza tym nie chciano w Japonii pogodzić sie z kojarzeniem Akity z jakimkolwiek innym krajem niż Japonia. Niemniej jednak w 2006 roku doszło do ponownej zmiany i Duży Pies Japoński stał się Akitą Amerykańską i wrócił do grupy V - do szpiców. W Odate w pref. Akita znajduje się Muzeum Akit „Akita-inu Kaikan”, poświęcone tylko tej rasie jako Narodowemu Skarbowi.